யாருக்கு வாக்கு......?

தமிழ்நாட்டில் 234 சட்டமன்ற தொகுதிகளிலும் நாளை வாக்குப்பதிவு. வாக்கு இயந்திரங்களை வாக்குச்சாவடிகளுக்கு கொண்டு செல்லும் பணி மும்முரம். வாக்குப்பதிவையொட்டி தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒரு லட்சத்து 40 ஆயிரம் போலீசார் பாதுகாப்பு. பதற்றமான வாக்குச்சாவடிகளில் கூடுதல் பாதுகாப்பு அளிக்கவும் ஏற்பாடு.தமிழ்நாட்டில் ஒரு மாதமாக நீடித்த அனல் பறந்த பரப்புரை நேற்று மாலையுடன் ஓய்ந்தது. தொகுதிக்கு தொடர்பில்லாத நபர்கள் வெளியேற்றம்.தெற்காசியாவின் மாடல் மாநிலமாக தமிழ்நாட்டை மாற்றிக் காட்டுவேன் என முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின் உறுதி. தாம் செய்த பணிகள், திட்டங்களே நமக்கு வாக்கு சேகரிக்கும் என்றும் கொளத்தூரில் பரப்புரை..மேட்டுப்பாளையத்தில் தொடங்கிய பிரச்சாரத்தை சேலத்தில் நிறைவு செய்தார் எடப்பாடி பழனிசாமி. முதல் தலைமுறை வாக்காளர்கள் தவறான நபரை தேர்வு செய்திட கூடாது என வேண்டுகோள்.ஓட்டப்பிடாரம் அமமுக வேட்பாளர் வீடு அருகே கட்டுக்கட்டாக பணம் பறிமுதல். 48 லட்சம் ரூபாய் பணத்தை பறிமுதல் செய்தது தேர்தல் பறக்கும் படை.சூளகிரி அருகே அதிமுக நிர்வாகி வீட்டில் 58 லட்சம் ரூபாய் பறிமுதல். பிடிபட்ட பணத்தை கைப்பற்றி வருமான வரித்துறை விசாரணை.தேர்தல் பரப்புரையில் ராமதாஸ் பெயர் மற்றும் புகைப்படத்தை பயன்படுத்த அன்புமணிக்கு தடை. சென்னை சிட்டி சிவில் நீதிமன்றம் உத்தரவு.சென்னையில் இருந்து போத்தனூர், மதுரைக்கு இன்று சிறப்பு ரயில்களும் இயக்கம். வாக்களிக்க சொந்த ஊர்களுக்கு செல்ல வசதியாக தெற்கு ரயில்வே நடவடிக்கை.சென்னை, வேலூர் உட்பட 14 இடங்களில் நேற்று சதம் அடித்த கோடை வெப்பம். அதிகபட்ச வெப்பநிலை இயல்பைவிட 3 டிகிரி செல்சியஸ் வரை அதிகரிக்கும் என எச்சரிக்கை.திருவில்லிபுத்தூர், அம்பாசமுத்திரம், போடி சுற்றுவட்டார பகுதிகளில் மழை. பகலில் வெயில் சுட்டெரித்த நிலையில், இரவில் இடி, மின்னலுடன் மழை கொட்டியது.மேற்குவங்கத்தில் முதற்கட்ட தேர்தலுக்கான பரப்புரை நேற்றோடு நிறைவு. 152 தொகுதிகளிலும் வாக்கு ப்பதிவுக்கான ஏற்பாடுகள் தீவிரம்.மேற்குவங்கத்தில் பாஜக வேட்பாளரின் ரோடுஷோவை தடுத்ததால் மோதல். பாஜக - திரிணாமுல் காங்கிரஸார் ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்டனர். .பிரதமர் மோடிக்கு எதிராக சபாநாயகரிடம் உரிமை மீறல் நோட்டீஸ் வழங்கிய காங்கிரஸ். நாட்டு மக்களுக்கு ஆற்றிய உரையில் எதிர்க்கட்சி எம்.பி-க்கள் மீது அவதூறு பரப்பியதாக குற்றச்சாட்டு.திருச்சூர் வெடி விபத்தில் பலியானோர் எண்ணிக்கை 14ஆக உயர்வு. உடல்கள் சிதறிக் கிடப்பதால் இறந்தவர்களை அடையாளம் காண்பதில் சிக்கல்.மத்திய பிரதேசத்தில் கழிவு மேலாண்மை ஆலையில் பயங்கர தீ விபத்து. ரசாயன கழிவுகளில் தீ பரவியதால் அருகேயுள்ள குடியிருப்புவாசிகள் வெளியேற்றம்.

யாருக்கு வாக்கு!

முன்னுக்குப்பின் முரணான சில தற்குறித்தனமான வேண்டுகோளைப் புறந்தள்ளுங்கள்.

கீழடி,சிவகளை,ஆதித்த நல்லூர் அகழ்வை தடுத்தது யார்.அதைப் போராடி கொண்டுவந்தது யார் எனச் சிந்தியுங்கள.

வெறும் சங்கித்தனமான கோமிய அரசியல் வாதிகள் வேண்டுமா?

ஒன்றின் அரசு பல இன்னல்களைக் கொடுத்தும்,தரவேண்டிய நிதிகளை தராமல் ,பேரிடர் நிதிகளைத் தராமல் வஞ்சித்தும் அவர்கள் காட்டிய வழியில் பிற்போக்கு,இந்துத்துவா வழியைப் பின்பற்றாமல் நெஞ்சிக்கி நீதி என பகித்தறிவுடன் வீரநடைபோட்டு அனைத்து துறைகளிலும் முன்னேறிய அரசு வேண்டுமா?

தொழிலாளர்களை கொத்தடிமைகளாக மாற்றும் தலைவர்காள் வேண்டுமா,தற குறித்தனமான,கொள்கைகளைக் கூற முடியாமல் பரப்புரைகளை கைவிட்டு ஓடுபவன்,மற்றதலைவர்களை இன்னும் சாகமாட்டேன் என்கிறானே,உயிரை வாங குகிறான் என்று தரம்தாழ்ந்து தாக்கும் தலைவன் வேண்டுமா?

ஒன்றிய ஆட்சியாளர்கள் தமிழகத்தை வஞ்சிக்க போடும் திட்டங்களை எல்லாம் தங்கள் மீதான கொலை,கொள்ளை வழக்குகளில் இருந்து தப்பிக்க 'ஆமாம் சாமி'போட்டு கையெழுத்திட்டு நீட்,உதய்மின்திட்டம்,ஜல்ஜீவன் நீர் திட்டம் கொண்டுவந்ததுமட்டுமல்லாமல் அதன் பாதிப்புகளால் ஒன்றிய அரசு கூறியபடி மின்கட்டணம் ,வீட்டுவரிகளை ஆண்டுக்கு இருமுறை கூட்டுவதை ஆள்வோர்மீது குறையாக கூறும் திறனற்ற ஒன்றிய தற்போதைய பாசிசஅரசின் அடிமைகள் நம்மை ஆள வேண்டுமா?

கல்விக்கு,நம் குழந்தைகள் படிக்க வசதிகளை செய்து,நூலகம்,பயிற்சி நிலையங்கள் உண்டாக்கியவர்கள் வேண்டுமா?

விலடித்து பொறுப்பற்ற தற்குறிகளாக்கும் தலைவர்கள் ஆள வழி செய்து தலைமுறையையே உ.பி,பீகார் போன்று மாற்றி  இந்தி வெறியர்கள் அடிமையாக்கி தமிழ் மொழி,தன்மானம் அழிக்கப் போகிறீர்களா?

இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களையும்,தமிழ்நாடு சாலைகள்,போக்குவரத்து,வேலைவாய்ப்பு,வாழ்வாதாரம் அனைத்தையும் எண்ணி வாக்களியுங்கள்?

பகுத்தறிவிதான் தமிழ்நாட்டு மக்களை மனிதர்களாக்கி முன்னேற்றியது.

தற்குறித்தனத்தையும்,சங்கித்தனமும் நம்மை மத அடிமைகளாக்கும் அடிமைச் சங்கிலிகள்.தமிழன் வெலவான்.

தமிழ்நாடு வெல்லும்.மேலும் வெல்லட்டும்.

"தொகுதி வரையறை "

ஒரு விளக்கம்..

இந்திய அரசியலில் இது மூன்று விஷயங்களை ஒன்றாகச் செய்வதைக் குறிக்கிறது.

மக்களவை இடங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையைத் தீர்மானித்தல், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் எத்தனை இடங்கள் கிடைக்கும் என்பதைக் கணக்கிடுதல் மற்றும் ஒவ்வொரு தொகுதியின் எல்லைகளை வரைதல். தேர்தல் ஆணையத்திடமிருந்து தனித்து இயங்கும் ஒரு 'தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம்',

பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எடுக்கப்படும் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு எண்களைப் பயன்படுத்தி இதைக் கையாள்கிறது.

பிறப்பு விகிதம் மற்றும் இடப்பெயர்வு காரணமாக மக்கள் தொகை வளர்ச்சி மாநிலங்களுக்கு இடையே சமமாக இல்லாததால், இந்த நடைமுறை மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படுகிறது.

அசல் அரசியலமைப்பின் 81-வது பிரிவு ஒரு எளிய விதியை உருவாக்கியது. ஒவ்வொரு மாநிலமும் அதன் மக்கள் தொகைக்கு விகிதாசாரமாக இடங்களைப் பெற வேண்டும், மேலும் ஒரு எம்பி-க்கான மக்கள் தொகை விகிதம், நடைமுறையில் சாத்தியமான வரை, அனைத்து மாநிலங்களிலும் சமமாக இருக்க வேண்டும்.

82-வது பிரிவு ஒவ்வொரு பத்து ஆண்டு கணக்கெடுப்பிற்குப் பிறகு தொகுதிகளை மறுசீரமைக்கக் கோரியது, இதன் மூலம் பிரதிநிதித்துவம் மக்கள் தொகையைத் தொடர்ந்து இருப்பதையும், ஒவ்வொரு தொகுதியும் தோராயமாகச் சமமாக இருப்பதையும் உறுதி செய்ய முடிந்தது.

இதற்கான காரணம் வெறும் மாநிலங்களின் நலன்கள் மட்டுமல்ல, தற்போதைய அரசியல் சூழலின் போக்கு அவ்வாறு இருந்தாலும். இது அதைவிட அடிப்படையானது, ஜனநாயக அரசியலுக்குள் ஒவ்வொரு இந்தியரையும் சமமாக நடத்துவது பற்றியது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் மையக் கொள்கை ஒரு

இந்தியாவில், மக்களவை மற்றும் மாநிலங்களவை ஆகிய இரண்டுமே மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் இடங்களை ஒதுக்குகின்றன. இது சற்றே அசாதாரணமானது, ஆனால் பிரிவினையின் போது நாடு ஒன்றிணைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த வேளையில் பிராந்திய வாதத்தின் ஆதிக்கத்தைத் தவிர்க்க அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள் இதை விரும்பினர்.

கூட்டாட்சி முறையிலான இருசபை அரசியலில், பொதுவாக ஒரு சபை மக்கள் தொகை அடிப்படையிலும், மற்றொன்று மாநிலத்தின் அளவைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சமமான முக்கியத்துவத்தையும் அளிக்கும்.

அமெரிக்க காங்கிரஸ் இதற்கு ஒரு பரிச்சயமான உதாரணம். அங்கு பிரதிநிதிகள் சபை மக்கள் தொகை அடிப்படையிலும், செனட் சபை மாநிலத்தின் அளவைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் இரண்டு இடங்களையும் ஒதுக்குகிறது. இந்தியா இந்த முறையைப் பின்பற்றுவதில்லை.

மக்கள் தொகை பங்கு குறைவாக இருந்தால், நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் அதிகாரம் இழக்கப்படும்.

1976-ல், அவசரநிலையின் உச்சத்தில் இருந்தபோது, இந்திரா காந்தி அரசு 42-வது திருத்தச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது, இது மத்திய அமைச்சரவை மற்றும் பிரதமரின் அலுவலகத்திற்குப் பெரும் அதிகாரங்களை வழங்கியது. பல மாற்றங்களுக்கிடையில், இந்தத் திருத்தம் ஒவ்வொரு பத்து ஆண்டு கணக்கெடுப்பிற்குப் பிறகு இடங்கள் மற்றும் எல்லைகளை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக, ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் எண்ணிக்கையை 1971 கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் 2001 வரை 25 ஆண்டுகளுக்கு முடக்கியது.

இதற்கு முன்வைக்கப்பட்ட வெளிப்படையான காரணம் மக்கள் தொகையியல் சமநிலை. தென் மாநிலங்கள் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டை வட மாநிலங்களை விடச் சிறப்பாகப் பின்பற்றியுள்ளதாகக் கூறின, மேலும் முறையான மறுபங்கீடு செய்தால் மத்திய அரசின் மக்கள் தொகைக் கொள்கைக்கு இணங்கியதற்காகத் தங்களுக்குத் தேர்தல் ரீதியாகத் தண்டனை கிடைப்பது போலாகிவிடும் என்று அந்த அரசியல்வாதிகள் வாதிட்டனர்.

இது உண்மையான காரணமல்ல. கருவுறுதல் முறைகள் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பொறுத்தவை மற்றும் அவை நீண்ட கால நிகழ்வுகள், இவை அறுபது மற்றும் எழுபதுகளின் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டங்களால் மட்டும் ஏற்பட்டவை அல்ல.

ஆனால் முக்கியக் காரணம் நிதி சார்ந்தது. 1970-களில் சோசலிசம் மற்றும் மத்தியத் திட்டமிடல் உச்சத்தில் இருந்தபோது, மாநில நிதிகள் கிட்டத்தட்ட முழுமையாக மத்திய அரசால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன.

ஒரு மாநிலத்திற்குள் வரி வருவாய் உருவாக்கப்பட்டாலும், அதன் விநியோகம் மத்திய அரசு நிர்ணயிக்கும் சூத்திரங்களைப் பொறுத்தே இருந்தது, இது நாடாளுமன்றத்தில் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் உள்ள ஒப்பீட்டு அரசியல் அதிகாரத்தைச் சார்ந்தது.

1971 கணக்கெடுப்பின்படி இடங்களை முடக்கியது, பிறப்பு விகிதம் விரைவாகக் குறைந்த பணக்கார மாநிலங்களுக்கு அதிகப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொடுத்தது.

அசல் அரசியலமைப்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதிலிருந்து, இந்திய மாநிலங்கள் மொழி மற்றும் இன அடிப்படையில், குறிப்பாக வடகிழக்கில் மறுசீரமைக்கப்பட்டுள்ளன. மாநிலங்கள் வெறும் நிர்வாக அலகுகளாக இருந்தபோது, மக்கள் தொகை அடிப்படையிலான பிரதிநிதித்துவம் என்பது பல்வேறு மொழி, சாதி மற்றும் இனக்குழுக்களை அந்தந்த மாநிலங்களுக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக இருந்தது.

ஆனால் மாநிலங்கள் மொழி மற்றும் இன அடிப்படையில் மறுசீரமைக்கப்பட்டவுடன், அவை வெறும் நிர்வாக அலகுகளாக மட்டும் இருக்கவில்லை. நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு மாநிலத்தின் அதிகாரம் என்பது அந்த மாநிலத்தை வரையறுக்கும் மொழிகள், சாதிகள் மற்றும் இனங்களின் அதிகாரமாக மாறியது.

நாட்டின் பெரும்பகுதியை ஒரே கட்சி ஆட்சி செய்த காலத்திலும் இது ஒரு பிரச்சனையாக இருந்தது. 42-வது திருத்தம் நிறைவேற்றப்பட்டபோது, பெரும்பாலான மாநிலங்கள் காங்கிரஸ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தன.

இந்தி இதயப்பகுதி, கிழக்கு, மேற்கு மற்றும் தெற்கு எனப் பரவி ஆண்ட காங்கிரசுக்குள்ளேயே, மாநிலங்களின் அதிகாரம் இன, சாதி மற்றும் மொழி ரீதியாக அரசியல்மயமாக்கப்பட்டது, ஏனெனில் நிதியாதாரங்கள் மத்திய அமைச்சரவையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன.

1971 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பிற்குப் பிறகு என்ன மாறியது?

ஆனால் 2001-ல் இடப்பங்கீடு மாற்றப்பட வேண்டியதற்கு முன்னதாக 25 ஆண்டுகளில் மூன்று விஷயங்கள் மாறின. முதலாவதாக, 1991 தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிறகு மாநிலங்களுக்கிடையிலான பொருளாதார விளைவுகள் வேறுபட்டன. இரண்டாவதாக, பணக்கார மாநிலங்களில் பிறப்பு விகிதம் குறைவாக இருந்ததால் மக்கள் தொகை வளர்ச்சியில் பெரிய வேறுபாடு ஏற்பட்டது.

மூன்றாவதாக, கூட்டணி அரசியல் அதன் உச்சத்தில் இருந்தது. 2001 வந்தபோது, தி.மு.க, தெலுங்கு தேசம் மற்றும் சிவசேனா போன்ற இடங்களை இழக்கும் அபாயம் கொண்ட மாநிலக் கட்சிகளைச் சார்ந்திருந்த வாஜ்பாய் அரசு, 84-வது திருத்தத்தின் மூலம் இந்தத் தடையை 2026-க்குப் பிந்தைய முதல் கணக்கெடுப்பு வரை நீட்டித்தது.

இதன் விளைவாக, இன்றுவரை இந்தியர்கள் 55 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதாவது இந்தியாவின் மக்கள் தொகை 55 கோடியாக இருந்த 1971-ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையிலான தொகுதி அளவுகளின் படியே வாக்களிக்கின்றனர். இன்று மக்கள் தொகை 140 கோடிக்கும் மேல் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது!

இதனால் இரண்டு தனித்துவமான விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன. பொது விவாதங்களில் இவை இரண்டும் ஒன்றாகக் கலக்கப்பட்டாலும், இவற்றைத் தனித்தனியாகப் பார்க்க வேண்டும்.

முதலாவது ஒட்டுமொத்தக் குறைவான பிரதிநிதித்துவம். ஒவ்வொரு இந்தியத் தொகுதியும் அரசியலமைப்பு கற்பனை செய்த அளவைத் தாண்டி வளர்ந்துவிட்டது. கேரளா இன்று மாநிலங்களிலேயே மிகச் சிறிய தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது, அங்கு 17.5 லட்சம் குடிமக்களுக்கு ஒரு எம்பி இருக்கிறார்.

எந்த இந்திய மாநிலமும் 7.5 லட்சம் பேருக்கு ஒரு எம்பி என்ற அசல் வரம்பிற்கு அருகில் இல்லை. ஒரு இந்திய எம்பி பல ஐரோப்பிய நாடுகளின் மக்கள் தொகையை விடப் பெரிய மக்கள் தொகையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பு எதிர்பார்த்தது போல, ஒரு எம்பி-யால் இவ்வளவு பெரிய தொகுதியில் உள்ள மக்களை அறியவோ, சேவை செய்யவோ அல்லது அவர்களுக்குப் பதில் சொல்லவோ முடியாது.

இரண்டாவது விளைவு தவறான ஒதுக்கீடு, இது "ஒரு நபர் ஒரு வாக்கு" என்ற அடிப்படை அரசியலமைப்புக் கொள்கையை மீறும் மிகவும் பாரதூரமான விஷயமாகும். குறைவான பிரதிநிதித்துவம் என்பது அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் பொதுவானது.

ஆனால் தவறான ஒதுக்கீடு என்பது சமத்துவமின்மையின் தோல்வி. இது ஒரு மாநிலத்தின் மக்கள் தொகை பங்குக்கும் அதன் மக்களவை இடங்களின் பங்குக்கும் இடையிலான சமச்சீரற்ற தன்மையைக் குறிக்கிறது.

பீகாரில் 31 லட்சம் பேருக்கு ஒரு எம்.பி இருக்கிறார், ஆனால் கேரளாவில் 17.5 லட்சம் பேருக்கு ஒரு எம்.பி இருக்கிறார்.

கேரளாவில் போடப்படும் ஒரு வாக்கின் மதிப்பு, பீகாரில் போடப்படும் வாக்கின் மதிப்பை விடத் தோராயமாக இரண்டு மடங்கு அதிகம்.

வாக்கின் அதிகாரம் என்பது பிறப்புச் சூழலைப் பொறுத்ததாகிவிட்டது.

மீண்டும் இது மாநிலங்களுக்கு என்ன அர்த்தம் தருகிறது மற்றும் தென் மாநிலங்கள் ஏன் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கின்றன என்பதற்கு வருவோம்.

இன்றுள்ள கணிப்புகளின்படி, 543 மக்களவை இடங்களை 2026 மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் ஒதுக்கினால், தமிழ்நாடு பத்து இடங்களையும், கேரளா ஏழு இடங்களையும் இழக்கும்;

உத்தரப் பிரதேசம் பன்னிரண்டு இடங்களையும், பீகார் ஒன்பது இடங்களையும் பெறும்.

சீரற்ற மக்கள் தொகை வளர்ச்சி மட்டுமே முழுமையான கதை அல்ல.

ஆழமான பிரச்சனை என்னவென்றால் சீரற்ற பொருளாதார வளர்ச்சி. பணக்கார மாநிலங்கள் ஏழை மாநிலங்களை விட வேகமாக வளர்ந்து வருகின்றன, மேலும் இடைவெளி அதிகரித்து வருகிறது.

பணக்கார மாநிலங்களில் குறைந்த பிறப்பு விகிதம் என்பது சிறிய மக்கள் தொகையைக் குறிக்கிறது, ஆனால் அதிக வருமானம் என்பது மிகப்பெரிய வரி வருவாயைக் குறிக்கிறது.

இந்தியா இன்னும் அதிக அதிகாரக் குவிப்பு கொண்ட நாடாகவே உள்ளது. மத்திய அரசு வரி வருவாயில் 41 சதவீதத்தை மட்டுமே மாநிலங்களுக்குப் பகிர்ந்து அளிக்கிறது, மேலும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான அந்த விநியோகம் மக்கள் தொகை மற்றும் வறுமையின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

செல்வந்த மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்த நிதியில் மிகக் குறைந்த அதிகாரத்தையே கொண்டுள்ளன. அவர்களின் வருவாயில் எவ்வளவு பங்கு மாநிலத்திற்குள் தங்கும் என்பது மக்களவையில் எடுக்கப்படும் முடிவு. அங்கு இடப்பங்கை இழப்பது என்பது, அந்த மாநில மக்கள் கடினமாக உழைத்து உருவாக்கும் வருவாயின் மீது அவர்களுக்கே இன்னும் குறைவான கட்டுப்பாட்டையே வழங்கும்.

மக்களவையை 850 இடங்களாக விரிவுபடுத்தி, சமீபத்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி மாநிலப் பங்குகளை மறுஒதுக்கீடு செய்ய 131-வது அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா மூலம் எடுக்கப்பட்ட தற்போதைய முயற்சி மக்களவையில் நிறைவேறவில்லை. ஆனால் இப்பிரச்சனை மறைந்துவிடவில்லை,

அதற்கான பிளவுகளும் மறையவில்லை.

எதிர்காலத்தில் மக்களவையை விரிவுபடுத்தி மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப இடங்களை ஒதுக்கீடு செய்யும் எந்தவொரு முயற்சியும் இந்திய அரசியலில் இரண்டு அடிப்படை மாற்றங்களைக் கோருகிறது. முதலாவதாக, ஒரு மாநிலத்தின் பெரும்பாலான வளங்கள் அந்த மாநிலத்திலேயே தங்க வேண்டும், அதாவது நிதிப்பகிர்வுக்கான சூத்திரம் மாநிலங்களுக்குச் சாதகமாக மாற வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, மாநிலங்களவை அதன் மக்கள் தொகை பங்கிலிருந்து சுதந்திரமான அதிகாரத்தைப் பெறும் வகையில் மறுவடிவமைப்பு செய்யப்பட வேண்டும், மேலும் நிதி மசோதாக்களின் மீது அதற்கு வீட்டோ (veto) அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும், அப்போதுதான் மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்த நிதியின் மீது கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியும்.

இந்தியாவின் நிதிசார் கூட்டாட்சி முறையை மறுசீரமைக்காமல், ஒவ்வொரு இந்தியரின் வாக்கிற்கும் சமமான மதிப்பு உண்டு என்ற அரசியலமைப்பின் அசல் வாக்குறுதியை இந்தியாவால் நிறைவேற்ற முடியாது.

ஜார்ஜ் மேசன் பல்கலைக்கழகத்தின் பொருளாதார நிபுணரும் பேராசிரியருமான ஸ்ருதி ராஜகோபாலன்,